Anasayfa

Beyaz Derililer Kızıldan sarıdan siyahtan kadınlar daha da mahzun beyaz derili neslinden uzak kalan aşklara tenleri anten gibi gerili neon lambalarından kararmış dünya kadın aydan alır biz ondan güneyi rahminde kurur yeşerir toprak dönen mevsimler eşi caz dinler dertlenirler bazen dünya kalır Afrikalardan ibaret ağır kopan köklerinde balta girmemiş ormanlara hasret teni narin vücudu uçun beyaz derili kadınlar serer yataya bir avuç toprak çarşaf gibi mahzun Akar tenlerinden bir tertemiz su çeker bizi vücudun pınarına hatırlar da çıplak olduğumu dalarız aşkın sularına Bach Sonatı ne ben sorayım seni ne sen beni sor soyunmuş seslerimiz tenden boşlukta bir ask örüyor ses olmuş duygular yaklaşır dalga dalga zamansız kavuşsa da seslerimiz birbirine biz kavuşamayız ne kollarımız var saracak ne öpecek dudaklar ne görülecek yüzümüz var ne görecek göz bir aşk örüyoruz boşlukta çizgiden soyut zerreden öz Yargı öldürenle katiliz çalanla hırsız tümümüz sanığız tümümüz savcı tümümüz suçlu tümümüz yargıç kimi aklar kimi suçlarız kimi bağışlar kimi asarız kendimizi başkasında hergün bıçak saplı birinin arkasında vurulan da biziz vuran da Çağ Başında bir görünmez duvar indi bilmeden astığımız çizgiye öncesi dumanlar içinde bir efsane şimdi avucumuza soğuk çarpan duvarın ardında gördüğümüz değil miydi dün yürüdüğümüz çayır şimdi bir yeşil pan eski ormanlara kaçmadadır bize doğru koşan tunç yüzlü kahramanlar yansıyınca görünmeyen duvardan günbatışında güneşlenir batar yüce dağlardan tunç yüzlü kahramanlar daha dün biz değil miydik onlar ve duaya başlarken son umutla biz yıkılır tapınaklar ardarda dönerler dağlarına tanrılar kırılır dualar duvarda çekilen sular gibi çekilmis saydam duvar ardına dün bir çorak dünya kalmış bize boşlukta bir gün korkuyla döndük duvardan bir umutla baktık yarına yarın yaratılmamıştı yarın kaldırdık başımızı kapanan göğe izi yok tanrıların ne yaratmak gelir elimizden ne ölmek gelir gönlümüzden içimizde bir ürküntü bir yalnızlık sulardan ve çayırdan son kalan kadınlarımıza sarıldık tekerleği dönüyordu çağların yaklaşıyordu bize doğru bir yaratılmamış yarın ne ölmek gelir gönlümüzden ne yaratmak gelir elimizden Göçmen sevdiklerimin başında bir bilmedigim görmediğim özlemediğim özlediklerimin başında yurdum olmadan sıladayım kimsem ölmeden yasta yollarda gözlediğim ne mektuplarda beklediğim ne nereden sürmüşler beni buralar nere buralar nere, buralar nere bir bildiğim olmalı, bilmez olmuşum bir derdim olmalı, gülmez olmuşum buralara konmuş göçmen olmuşum bir derdim olmalı, gülmez olmuşum Jeolog "Doğuşumdan öncelere doğmuşum Bekleyedursun geleceklerde ölüm... ben Eskiden yaşıyorum Avucumda birer esrarlı kísedir çağlar Her birinden başka bir gök dağılıp sarar beni Haykırsam Kaybolmuş dağlar Geri yollar sesimi Nedir bu aşinalık Kömürler alevlenince? Otlarım vardır Ağaçtan büyük Çiçekten ince Billur taslarda dudaklarım Çağlara kanmış - Ey nesin sen Beyaz şalımın eteklerine değen? İnsanmış..." Promete Kentte promete şimdi kentte kayalara bağlı değil beton duvarlarla çevrilidir kartalların giremiyeceği bir semtte kendi kendini kemirir Pülümür'ün yaşsız kadını Pülümürün bir dağ köyünde gördüm onu yaşını sordum bir giz gibi güldü kimi seksen dedi köylülerden kimi yüz yüzüne baktım bir giz gibi güldü bir asa vardı elinde bir solmuş kırallığın kadifeden harmanisi üzerinde bir hititliydi o bir selçukluydu bir ermeniydi bir kürttü bir türk yaşını sordum bir giz gibi güldü koluma girdi bir soylu kadınca tozlu köy yolunda sürüyerek eteğini beni tek gözlü sarayına götürdü köy yapısı kulübesinin zamanı onda yitirdim ben yitik zamanlara onda eriştim en soylu yoksulluğun toprak döşeli sarayında bir taç gibi kondu başıma Türkiyeliliğim Elele Büyüttük Sevgiyi birlikte öğrendik seninle avucumuzda yüreği çarpan kuşa sevgiyi elele duyduk kumsalda denizin milyon yılda yonttuğu taşa sevgiyi tırtılları tanıdık seninle baharda tırtılken daha sevmeyi öğrendik sevgiden üreyen kelebeği toprağı evimiz gibi sevdik seninle birlikte sevdik kuru toprakta ev kuran köstebeği köstebeğinden toprağına taşına tırtılından kelebeğine kuşuna elele sevdik bu dünyayı acısıyla sevinciyle sevdik yazıyla kışıyla sevdik köy - köy ülke - ülke gökler gibi sardı dünyayı yağmur gibi sızdı dünyaya dünya kadar oldu sevgimiz elele büyütüp elele derdik elele derip insana verdik verdikçe çoğalan sevgimizi Yapamadığımız Rahşan'a akşam kapı eşiğinde bir terli giysi gibi soyunmak vardı derdinden evrenin bir entari serinliğini giyinmek kendi derdini tespih gibi çekmek elinde yün örmen vardı akşamları koltuğa gömülü karşında polisiye roman okumak vardı sorgusuz bakışmak yoruldukça gözlerimiz sevinçsiz gülmek üzüntüsüz ağlamak oturmağa konuklar gelmesi bazen çevresinde bir masanın kaygısız sıcacık konularda bir demli çay gibi bilmedik komşularla konuşmak dünyamızla uyuşmak vardı oyunda sonunu görmeden oynamak sevinebilmek kazandığına yitirdiğine yerinebilmek düşünmiyebilmek yoruldukça düşünmekten kamaştıkça örtebilmek gözlerini düşlerde bile ışıktan sakınarak kendini uyayabilmek vardı vaktinde rahat Yarın bir seyler olacak yarın duruşundan belli kırdaki atların bulutların koşuşundan belli kazısından köstebeklerin karıncaların telaşından belli bir şeyler olacak yarın belki bir tomurcuk belki bir ağacın duşen yaprağı belki de bir çocuk pek o kadar göremesek de uzağı kuşların uçuşundan belli birseyler olacak yarın öbürgünden önemsiz bugünden önemli Uyum Boşluğa bulut, buluta yağmur Yağmura toprak ne güzel uymuş. Gündüze güneş, güneşe tarla, Tarlaya başak ne güzel uymuş. Başağa buğday, buğdaya insan, İnsana emek ne güzel uymuş. Emeğe eylem, eyleme yürek, Yüreğe sevgi ne güzel uymuş.