Tasavvuf edebiyatında sık sık ‘Şah-i maran‘ tabiri geçmektedir. Bu neyi ifade eder?
Yunus Aydın/Mersin
Cevap:
Halk hikayeleri arasında ‘şah-i maran’ diye başı insan başı, gövdesi yılan olan ve ‘yılanların padişahı’ diye geçen bir efsaneye yer verilmektedir.
Danyal Peygamber zamanında bir mağaranın zemini altında, bağ ve bahçelik bir yerde yaşadığı, zebercetten bir that üzerine oturduğu ve insan gibi gibi konuştuğuna inanılmaktadır.
Tasavvuf edebiyatında fena huylar yılana benzetilir. Bu yılanların başı, padişahı da nefs-i emmaredir. Yani, insanı kötülük yapmaya zorlayan iradedir.
İşte şah-i maran, nefs-i emmarenin remzidir (işaretidir).
|
|
